Vanmorgen hadden we een uitstekende ochtend met de aartsbisschop van Canberra Goulburn. Mark Coleridge. Hij is een begaafd spreker en een talenwonder. Hij sprak ons zelfs in het Nederlands aan met enkele woorden. Daarnaast schakelde hij moeiteloos over van Angels naar Frans en Portugees en Spaans. De groep isw nu compleet in Goulburn: naast de Fransen, Brazilianen, Argentijnen zijn er ook Filippijnen, Indonesiers, Maleisiers en zelfs twee mensen uit Kazachstan.

De catechetische toespraak van de aartsbisschop ging over hoop. Hoop is niet hetzelfde als optimisme, als een positieve verwachting, maar vertrouwen op basis van wat God heeft gedaan! Wat heeft Hij gedaan? Alles begon met duisternis, leegheid en chaos en in de Schepping bracht God licht. HIj bevrijdde het volk Israel uit de slavernij uit Egypte en onvruchtbare vrouwen maakt hij moeders. Hij vroeg ons oins eigen leven te bekijken: waart zitten wij vast en gevangen? Waar zijn we zelf verwond en beschadigd. God kan ons bevrijden!

HIj vroeg ons of we de verrezen Christus al hadden ontmoet. Om uit te leggen wat dat betekent vertelde de aartsbisschop het verhaal van de Emmausgangers (Luc.24). Hij vertelde het als een nieuw verhaal. BIj de twee leerlingen groeit langzaam het besef dat de dood van Jezus aan het kruis niet het einde was. Integendeel. Net als bij het begin van de schepping, bij de bevrijding uit slavernij en het vruchtbaar maken van onvruchtbare mensen, doet God het enigewaar hij werkelijk goed in is, namelijk het onmogelijke!

De ogen van de twee leerlingen gaan open bij het breken van het brood. Waarom verdwijnt dan de verrezen Christus uit hun ogen? Omdat de twee leerlingen met hun open ogen begrijpen dat Christus overal is. De aartsbisschop zei: ' Misschien heb je Hem nog niet ontmoet en dat betekent dat je nog verder moet gaan op je pelgrimsreis.'

In de eucharistie daarna, om 11.00 uur, deden zo'n vijftig priesters mee en vier bisschoppen, uit NL de Jong en van de Hende, een bisschop uit Canada (Nova Scotia) en de aartsbisschop die ik net noemde. De preek ging over Benedictus, de abt uit de 6e eeuw, want het is namelijk vandaag de gedachtenis van hem. Deze monnik begon in een spelonk zijn religieuze tocht die nog steeds in beweging is door alle landen van de wereld heen. Australie is door benedictijnen gekerstend (Net als Noord-Nederland trouwens, Willibrord was ook een benedictijner monnik). De aartsbisschop noemde de jongeren allemaal kinderen van Benedictus en Scholastica (de even opmerkelijke zuster van Benedictus) omdat zij in de chaos van onze tijd orde en vrede willen brengen.

De kern van het evangelie is dat we niets boven Christus stellen. Vinden we andere dingen belangrijker? Dan moeten we opnze pelgrimstocht voortzetten.

U begrijpt wel dat ik erg enthousiast ben over de aartsbisschop. Het geeft de hele dag een goede inhoud en een goed gevoel in deze koude dagen. We zijn onder de indruk van de gastvrijheid van de gastgezinnen (als slapen we - Walter Broeders en ik - zelf in een eenvoudig motelletje) die soms tien jongeren opnemen en zelf ook activiteiten met hen organiseren.

De zon schijnt vandaag en de temperatuur gaat langzaam omhoog. Morgen naar Canberra en na zondag op naar Sydney waar tienduizenden samen zullen komen om de paus te ontmoeten. (U heeft wel begrepen dat het vandaag zijn naamdag is.)

veel groeten,

Ad van der Helm, pastor